تاریخچه تقویم شمسی

تاریخچه تقویم شمسی

تقویم شمسی، یکی از قدیمی‌ترین سیستم‌های زمان‌بندی در جهان است و در ایران و بسیاری از کشورهای اسلامی استفاده می‌شود. تاریخچه تقویم شمسی به قدمت‌های بسیاری بازمی‌گردد و در طول زمان تغییراتی را تجربه کرده است.

ابتدای تقویم شمسی به دوره پادشاهی هخامنشیان در ایران برمی‌گردد. در آن زمان، تقویم شمسی به نام “تقویم هخامنشی” یا “تقویم زرتشتی” شناخته می‌شد. این تقویم بر اساس تغییرات خورشیدی و ماهیانه استوار بود و سال را به ۳۶۵ روز تقسیم می‌کرد. هر سال در ۱۲ ماه تقسیم می‌شد و هر ماه ۳۰ روز داشت با ۵ روز اضافی در پایان سال به نام “روزهای فاطمیه” که جشنی مذهبی بود.

در سال‌های بعدی، تقویم شمسی تغییراتی را تجربه کرد. در زمان پادشاهی ساسانیان، تقویم شمسی به نام “تقویم ساسانی” شناخته می‌شد. این تقویم بر اساس تغییرات خورشیدی و ماهیانه بود و سال را به ۳۶۵ روز و ۶ ساعت تقسیم می‌کرد. برای تعدیل این ۶ ساعت اضافه، هر چهار سال یک سال کبیسه اضافه می‌شد.

با ظهور اسلام و پذیرش این دین در ایران، تقویم شمسی به تقویم هجری قمری تبدیل شد. تقویم هجری قمری بر اساس حرکت ماه بر طبقات زمین تعیین می‌شد و سال را به ۳۵۴ یا ۳۵۵ روز تقسیم می‌کرد. اما به دلیل عدم تطابق با طبیعت و زمان‌بندی مناسب برای برخی از رویدادها، مشکلاتی در استفاده از این تقویم برجای ماند.

در سال ۱۳۵۵، پس از تصویب قانونی در ایران، تقویم شمسی با نام “تقویم جدید پهلوی” معرفی شد. این تقویم بر اساس تغییرات خورشیدی بود و سال را به ۳۶۵ روز تقسیم می‌کرد. هر چهار سال یک سال کبیسه با یک روز اضافه به نام “روزهای دیگر کبیسه” اضافه می‌شد.

تقویم شمسی در حال حاضر همچنان در ایران و بسیاری از کشورهای اسلامی استفاده می‌شود. در سال ۲۰۱۹، تقویم شمسی به سال ۱۳۹۸ رسید و همچنان به عنوان تقویم رسمی کشور ایران به کار می‌رود.سر رسید ۱۴۰۳ چاپیون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *